Οι Bare Knuckles. Το θέατρο σκιών. Οι συναυλίες. Η συμμετοχή του σε θεατρικές παραστάσεις και αφηγήσεις. Η διδασκαλία του στον πολυχώρο ‘Χαραυγή’. Η συνεργασία του με τον Γιακουμάκη και τον Κοντόπουλο. Τα δικά του τραγούδια. Αυτά και άλλα πολλά θέματα σε τίτλους, στριμώχνονταν αριθμημένα σε μια κόλλα χαρτιού που τελικά έμεινε παρατημένη στην τσάντα μου. Γιατί όπως συμβαίνει πάντα, όταν δυο νέα παιδιά μιλάνε για τα σχέδιά τους για το μέλλον και για τη δουλειά που τους παθιάζει, όλες οι πτυχές του εαυτού τους ξεδιπλώνονται μόνες τους, η μια μετά την άλλη.

Πώς και πότε αποφάσισες να γίνεις τραγουδιστής;
Δεν αποφάσισα να γίνω τραγουδιστής, αποφάσισα ότι θέλω να είμαι πάνω στη σκηνή. Θυμάμαι καθαρά την πρώτη στιγμή στη ζωή μου που είπα θέλω να γίνω μουσικός και να κάνω συναυλίες. Είχα πάει στο Colorado ν’ ακούσω κάτι παιδιά, είδα την ανταπόκριση του κόσμου και σκέφτηκα πως αυτό θέλω να κάνω, να είμαι πάνω στη σκηνή. Έτσι ξεκίνησε. Μετά άρχισα να παίζω τύμπανα στο πρώτο μου σχήμα «Άβυσσος» και αργότερα, όταν έφυγα φοιτητής, έπιασα την κιθάρα και άρχισα να τραγουδάω στην παρέα.

Όλα αυτά ήξερες πού θα σε οδηγήσουν;
Έγραφα τραγούδια από μικρός. Από τότε που αποφάσισα πως θέλω να είμαι πάνω στη σκηνή ήξερα πως κάποια στιγμή θα φτάσω να τραγουδάω τα δικά μου τραγούδια. Και δε μ’ ενδιέφερε αν θα έχω καλή φωνή και αν θα τραγουδάω σωστά. Το 2010 που τέλειωσατο στρατό αποφάσισα να γίνω τραγουδιστής.

Πήρες αυτή την απόφαση ξαφνικά ή το προετοίμαζες καιρό;
Όχι, δεν είμαι της άποψης πάμε να ζήσουμε το σήμερα κι αύριο ότι μας ξημερώσει. Δε ζω έτσι, είμαι και συντηρητικός (γέλια). Τότε, έκανα ριζική αλλαγή
καθώς ήμουν μεσίτης πέντε χρόνια κι έκλεισα το μεσιτικό γραφείο που πήγαινε καλά, γιατί είχα πάντα τα τραγούδια μου και εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως ήρθε η ώρα να τα τραγουδήσω. Φυσικά μετά άφησα πίσω όσα είχα γράψει μέχρι τότε και ξεκίνησα να γράφω καινούργια, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Δεν είπα θα μάθω να τραγουδάω, είπα θα γίνω τραγουδιστής. Και το ‘κανα.

Αυτά τα τραγούδια λοιπόν θ’ ακούσουμε στη συναυλία του Φλεβάρη;
Κατ’ αρχήν στη συναυλία του Φλεβάρη δε θ’ ακούσεις τραγούδια. Θ’ ακούσεις ένα ενιαίο μουσικό έργο που θα ξεκινήσει και θα τελειώσει, χωρίς διαλείμματα και διακοπές. Ξεκινάει όπως πρέπει να ξεκινήσει, περιλαμβάνει διάφορες τέχνες μια και έχει τραγούδι, απαγγελία, πρόζα και για αυτό έχω επιλέξει συγκεκριμένους ερμηνευτές ώστε να μην τα ερμηνεύσω εγώ γιατί αυτή τη φορά δεν θέλω ν’ ακουστώ εγώ αλλά το έργο μου. Δε θέλω να είναι μια συναυλία του Παπαθεοδώρου, αλλά η συναυλία του έργου του Παπαθεοδώρου. Μου φαντάζει κάπως σαν το παρασκήνιο. Θέλω να πω, τόσα χρόνια σε ακούγαμε να τραγουδάς αλλά αυτό που δεν ξέραμε ήταν τα τραγούδια που έγραφες εσύ πίσω απ’ τη σκηνή… Τα περισσότερα είναι καινούργια, δεν έχουν ξαναπαιχτεί. Κάποια λίγα έχουν ακουστεί πολλές φορές στις συναυλίες μου, αλλά όχι όπως εγώ τα οραματιζόμουν. Σ’ αυτή τη συναυλία θα παιχτούν όπως ακριβώς τα έχω οραματιστεί με τους κατάλληλους μουσικούς.

Γιάννη, όπως μου τα περιγράφεις αυτή η συναυλία είναι ένα κομβικό σημείο στην πορεία σου. Τι σηματοδοτεί για σένα; Μια αλλαγή ρότας;
Ναι, τελειώνει ο Γιάννης ερμηνευτής κι αρχίζει ο Γιάννης δημιουργός. Το 2014 θα είναι η χρονιά μου. Η χρονιά που θα παρουσιάσω το έργο μου. Από τη μέταλ μπάντα (τους Bare Knuckles) και τη ροκ μπάντα (το Θέατρο Σκιών) μέχρι και το δικό μου σολιστικό έργο, στο οποίο καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Γιάννης Γιακουμάκης, φυσικά.

Απ’ αυτά που μου έχει πει μέχρι στιγμής, μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως έχεις μια αποφασιστική στάση απέναντι στη ζωή. Σα να βαδίζεις με σταθερό βήμα και το σύμπαν να συνωμοτεί υπέρ σου…
Κατ’ αρχήν ο τολμών νικά. Δεύτερον, όπως σου έχω πει, εγώ έχω μια δική μου θεωρία. Βλέπω τη ζωή σα μια μεγάλη σκάλα. Είμαι σ’ ένα σκαλοπάτι, βλέπω το πολύ μέχρι τρία – τέσσερα σκαλοπάτια μπροστά μου και προετοιμάζω το βήμα για να πάω στο επόμενο. Αν πατάς γερά πάνω σε κάθε σκαλί και αντλείς όλη την αύρα, τη χαρά, την αισιοδοξία και τη σιγουριά του κάθε βήματος δε θα φοβηθείς το επόμενο. Αν πας ν’ ανέβεις τρία σκαλιά ταυτόχρονα θα γκρεμοτσακιστείς.

Λοιπόν; Ποια είναι τα τρία επόμενα σκαλιά;
Τρεις δίσκοι. Ο ένας είναι προγραμματισμένο ότι θα βγει, είναι σίγουρο. Ο δεύτερος θα είναι σε φάση demo και ο metal δίσκος που θα βγει σίγουρα στο διαδίκτυο, αλλά θα προσπαθήσω και κανονικά.

Πως τα συνδυάζεις όλα αυτά; Ροκ, μέταλ και έντεχνο;
Εγώ δεν τραγουδάω έντεχνο, ροκ ή μέταλ. Δε θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή αλλά ερμηνευτή μελοποιημένης ποίησης. Αν δεν έχει καλό στίχο το τραγούδι, δηλαδή ερμηνευτικά να είναι δυνατό, δεν το τραγουδάω. Από Θάνο Ανεστόπουλο και Βασίλη Παπακωσταντίνου μέχρι Sisters of Mercy και Led Zeppelin ο κοινός παρονομαστής των κομματιών που τραγουδάω είναι ο καλός στίχος. Δε συμβιβάζομαι να ερμηνεύσω κανένα είδος και κανένα τραγούδι αν δε με εμπνέει ο στίχος.

Τι είναι το έντεχνο για σένα; Σαν τραγουδοποιός ανήκεις στο χώρο του έντεχνου;
Το έντεχνο για μένα είναι μελοποιημένη ποίηση, είναι στίχοι με μανδύα. Τώρα, στον ελληνικό στίχο ανήκω περισσότερο στο χώρο του έντεχνου. Όχι τόσο στη ροκ και καθόλου στην ποπ. Αλλά αν μιλήσουμε για ξένο στίχο εκεί δεν ανήκω στο αντίστοιχο μουσικό ρεύμα. Ανήκω ξεκάθαρα στη χαρντ ροκ μέταλ. Έχει πάλι να κάνει με το στίχο. Και ο ξένος στίχος μου δεν είναι τόσο ώριμος, είναι πιο απλός, γιατί δεν είμαι native speaker.

Μου κάνει εντύπωση ότι παρόλο που είσαι ένας καλλιτέχνης με πολλές φιλοδοξίες δε σκέφτεσαι να φύγεις απ’ το νησί.
Κοίτα να δεις, εμένα ο Ταχυδρομικός μου Κώδικας είναι 85100. Μου αρέσει να δουλεύω στον τόπο μου και το νησί δε με δεσμεύει όπως συνηθίζουν να λένε, ίσα-ίσα με απελευθερώνει. Ακριβώς επειδή έχω γύρω-γύρω θάλασσα, όπου κι αν θέλω να πάω για συναυλία είναι ένα αεροπλάνο δρόμος. Είτε Αθήνα, είτε Λονδίνο για μένα είναι το ίδιο.

Νομίζω πως αυτή η αίσθηση ελευθερίας και ταξιδιού αποτυπώνεται και στους στίχους σου. Σε ένα απ’ τα τραγούδια σου λες «Only my bike, the empty road and myself…»
Ξέρεις τι έλεγαν οι παλιοί μηχανόβιοι; «Young riders pick a destination and go. Old riders pick a direction and go». Αυτό γουστάρω κι εγώ να κάνω στη ζωή μου. Να διαλέγω πορεία, όχι κατεύθυνση. Κι όπου με βγάλει ο δρόμος…

Συνέντευξη: Ειρήνη Ντέλλα
Φωτογραφίες: Χάρης Παστρικός

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ