Την παρακολουθούσα συχνά. Σχεδόν τρεις φορές την εβδομάδα. Την Joan Rivers ή την μισούσες ή την λάτρευες. Δεν υπήρχε μέση κατάσταση. Όσον αφορά βέβαια, το ρόλο της ως κεντρική παρουσιάστρια στο Ε! και το Fashion Police! Γιατί όλοι συμφωνούσαν στο αστείρευτο χιούμορ της. Και στην εκπομπή της έτσι ήταν. Καυστική αλλά με μπόλικη δόση χιούμορ. Γι’ αυτό μου άρεσε. Γιατί είχε τόσο δίκιο, ήταν τόσο εύστοχα τα σχόλιά της και γιατί αν έβλεπα κι εγώ με τις φίλες μου εμφανίσεις διασήμων στην τηλεόραση κάπως έτσι θα τις σχολιάζαμε.

Κι έτσι ξέρετε είναι η αισθητική. Αν κάτι είναι ωραίο ή άσχημο μπορεί να λέμε ότι είναι υποκειμενικό. Θα διαφωνήσω. Αν κάτι σαν σύνολο είναι ωραίο, είναι ωραίο. Αν κάτι είναι άσχημο, είναι άσχημο. Αν κάτι είναι καλοσυνδυασμένο, είναι καλοσυνδυασμένο και ούτω καθεξής. Τώρα αν αυτό που φοριέται θα το έβαζα ή δεν θα μου «πήγαινει» ή δεν θα μου ταιριάζει ή δεν είναι της δικής μου αισθητικής, αυτό έχει να κάνει με το υποκειμενικό στοιχείο, με την ταυτότητα και το στύλ του καθενός. Ωστόσο, το ωραίο το θαυμάζεις και το επικροτείς και το άσχημο (στο ντύσιμο επικεντρώνομαι) αν είσαι η Joan Rivers και έχεις δική σου εκπομπή το κατακρίνεις. Και σ’ αυτό ήταν πολύ καλή η Joan Rivers.

Στις εκπομπές με ενότητες αντίστοιχου περιεχομένου εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο ήπια. Ο παρουσιαστής θα λάβει υπόψιν τη σχέση που έχει με το συγκεκριμένο πρόσωπο που κρίνει, τη σχέση που έχει αυτό με το κανάλι και άλλα τέτοια για να κρίνει στο τέλος με επιείκεια. Με διπλωματία. Και πάλι που καταλήγουμε; Στην μια και μοναδική Joan Rivers!