Γράφει ο Δημήτρης Χοροζίδης

Το «δεν μπορώ» είναι μια φράση που θα πρέπει να αφαιρέσεις άμεσα από το λεξιλόγιο σου. Προσπάθησε να μην την χρησιμοποιήσεις ποτέ ξανά στην ζωή σου. Η χρήση και μόνο αυτής της συγκεκριμένης φράσης, σε απομακρύνει αυτόματα από τους στόχους που έχεις βάλει, όποιοι και αν είναι αυτοί.
Το να δηλώνεις αδυναμία για να πράξεις το οτιδήποτε πέραν των αναγκαίων, είναι όντως το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις. Αυτή όμως η στάση ζωής δεν μπορεί να σε οδηγήσει σε κανένα θετικό αποτέλεσμα, όσον αφορά την δική σου προσωπική βελτίωση και ανάπτυξη σε όλους τους τομείς της ζωής σου, αλλά πολύ περισσότερο στην επαγγελματική σου εξέλιξη.
Συνήθως το «δεν μπορώ» σου το συνοδεύεις με μία καλή δικαιολογία, που μπορεί όντως να πείθει τους άλλους, αλλά δυστυχώς δεν πείθει τον ίδιο σου τον εαυτό. Και αυτό σε ενοχλεί, αλλά δεν βρίσκεις την δύναμη να αλλάξεις αυτήν την αρνητικότητά σου. Όταν σου προτείνουν ή σου έρχεται η ιδέα να κάνεις κάτι, τότε αμέσως επεμβαίνει ο κακός σου εαυτός που σου βγάζει την άρνηση και αντιδράς κάπως έτσι: «Θα ήθελα πολύ να το κάνω αλλά…και δυστυχώς δεν θα μπορέσω να το κάνω.
Κλασική περίπτωση ηττοπαθούς ανθρώπου, που χρησιμοποιεί δικαιολογίες για να αποφύγει να πράξει. Η ηττοπάθεια είναι ένα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου. Ευθύς εξ αρχής ο ηττοπαθής χρησιμοποιεί ένα «δεν μπορώ» κι έτσι χάνεται μία ευκαιρία για να μετρήσει τις ικανότητες και τις δυνατότητες που έχει ώστε να αλλάξει την ζωή του. Αν είσαι τύπος του «δεν μπορώ» τώρα είναι ίσως η στιγμή που θα πρέπει να αλλάξεις την στάση ζωής σου και να ορθώσεις το ανάστημά σου, γιατί οι εποχές είναι δύσκολες και δεν αρκεί μια μικρή μόνο προσπάθεια για να φέρει ικανά αποτελέσματα.
Μια νέα μόδα των Ελλήνων είναι να συναθροίζονται από το πρωί ως το βράδυ στις καφετέριες και να αναλύουν τα της κρίσης, θαρρείς και μπορούν εκείνοι να βρουν την λύση για τα οικονομικά δεινά της χώρας.
Δεν σου προσφέρει τίποτε το να είσαι όλη μέρα αραχτός στην καφετέρια, ανακατεύοντας επί τέσσερις ώρες με το καλαμάκι την φραπεδιά σου, κάνοντας ατέρμονες συζητήσεις και με ανθρώπους μάλιστα, που πολλοί από αυτούς ήταν άνεργοι, ακόμη και όταν το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα ήταν σε μονοψήφιο αριθμό. Αυτοί το μόνο που κάνουν, είναι να μην κάνουν τίποτε, καταλογίζοντας όλα τους τα δεινά στην κρίση. Στις χίλιες κουβέντες που λένε, οι μισές είναι κρίση. Εγώ αυτούς τους έχω βαφτίσει «κρισολάγνους».
Είτε πιστεύεις ότι μπορείς, είτε ότι δεν μπορείς,
έχεις δίκιο.
Από αύριο λοιπόν το πρωί, προσπάθησε να γίνεις άνθρωπος του μπορώ και τότε θα έχεις πολλές πιθανότητες να αλλάξεις αυτά που δεν σου αρέσουν στην ζωή σου.
Είναι κάποιοι Έλληνες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως παραδείγματα πείσματος και επιθυμίας για μεγάλα αποτελέσματα. Θα σταθώ σε μερικούς μόνο, από μία μεγάλη λίστα: οι τριακόσιοι του Λεωνίδα, ο Ωνάσης, η Βούλα Πατουλίδου, η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου του 2004. Όλοι αυτοί είχαν μάτια που γυάλιζαν και ένα τεράστιο «μπορώ» στα χείλη.
Θα σου αναφέρω μία φράση, που είναι και το μότο της Εταιρίας Συμβουλευτικής της οποίας προΐσταμαι: «Ότι το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να συλλάβει, μπορεί και να το κατακτήσει».
Σήκω λοιπόν όρθιος, άσε στο χθες όλα αυτά που σε έκαναν να απομακρύνεσαι από τις επιθυμίες και τα όνειρά σου, παραμέρισε όλους αυτούς που μόνο να σε απογοητεύουν και να σε μαυρίζουν ξέρουν και φώναξε με όλη σου την δύναμη:
ΜΠΟΡΩ!