Τι κάνει τον καλό διαιτητή;
Βασικά η προσωπικότητα. Πρέπει να αντέχεις την πίεση και μπορείς να διαχειριστείς ποδοσφαιριστές που αξίζουν εκατομμύρια ευρώ. Είναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις. Επίσης σαν αθλητής ο διαιτητής πρέπει να είναι γυμνασμένος τόσο όσο και ο ποδοσφαιριστής. Κάνω καθημερινά πολύ σκληρή προπόνηση για να διατηρούμαι σε άριστη φυσική κατάσταση, κάτι για το οποίο βραβεύτηκα δύο φορές από την ΕΠΟ. Τέλος χρειάζονται ιδιότητες του χαρακτήρα όπως συνέπεια, προσωπικός έλεγχος, αυτοπειθαρχία και αυτογνωσία.

Πιστεύετε ότι ένας διαιτητής πρέπει να έχει υπάρξει και ποδοσφαιριστής; Εσείς παίζατε ποδόσφαιρο πριν ασχοληθείτε με την διαιτησία;
Δεν είναι απαραίτητο, σίγουρα όμως είναι καλό, διότι γνωρίζεις την ψυχολογία του παιχνιδιού. Κάποιοι κορυφαίοι διαιτητές ήσαν και ποδοσφαιριστές, άλλοι όχι. Εγώ έπαιζα μέχρι τα δεκαεννιά μου, τραυματίστηκα όμως και σταμάτησα. Μετά αποφάσισα να γίνω διαιτητής και απλά το έκανα.

Υπάρχουν στυλ διαιτησίας και εάν ναι, ποιο είναι το δικό σας;
Ο κάθε διαιτητής έχει το δικό του στυλ ανάλογα με το πώς διαχειρίζεται ένα παιχνίδι, το πώς τρέχει, το πόσο αυστηρός είναι. Όπως διαβάζω τους ποδοσφαιριστές, έτσι διαβάζουν κι αυτοί εμένα. Σ’ ένα παιχνίδι κάποιος διαιτητής σφυρίζει είκοσι φάουλ κι ένας άλλος πενήντα. Προσωπικά μεταβάλλομαι ανάλογα με την περίπτωση. Κάθε παιχνίδι έχει τη δική του προσέγγιση – προετοιμάζομαι, μελετώ το ιστορικό, την ομάδα κλπ. Τα όρια στο παιχνίδι τα θέτει ο διαιτητής. Σίγουρα ένα ντέρμπυ έχει μια ιδιαίτερη δυσκολία και χρειάζεται ιδιαίτερη διαχείριση ώστε να μην επιτείνει ο διαιτητής την ήδη υπάρχουσα ένταση των ποδοσφαιριστών.

Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης της διαδικασίας της διαιτησίας;
Φυσικά υπάρχουν και προς την κατεύθυνση αυτή γίνονται συνέχεια αλλαγές με σκοπό να μπαίνουν περισσότερα γκολ. Γιατί, κακά τα ψέματα, η χαρά του ποδοσφαίρου είναι το γκολ!

Συμφωνείτε με το replay;
Είμαι αντίθετος. Η ομορφιά του ποδοσφαίρου βρίσκεται στο ότι είναι γρήγορο παιχνίδι. Δεν μετράνε μόνο τα ενενήντα λεπτά του παιχνιδιού, αλλά και η διαδικασία πριν και μετά.

0

Τι φάση περνάει το ελληνικό ποδόσφαιρο;
Είναι μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας και μαστίζεται από τα ίδια οικονομικά προβλήματα. Πιστεύω ότι τελικά θα τα καταφέρουμε και θα γίνουμε ακόμα καλύτεροι σε σχέση με πριν. Ήδη είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι μεγάλες ομάδες ρίχνουν το βάρος τους στις ακαδημίες.
Υπάρχουν γυναίκες-διαιτητές στην Ελλάδα; Πώς τις αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί σας, οι παίκτες, η κερκίδα;
Βεβαίως υπάρχουν και σε πολύ υψηλό επίπεδο μάλιστα. Σ’ έναν αγώνα θα αντιμετώπιζα μια γυναίκα διαιτητή ακριβώς όπως κι έναν άντρα.
Είστε από τους νεαρότερους διεθνείς διαιτητές. Τύχη, ταλέντο, προσπάθεια;
Είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις στην κορυφή της διαιτησίας. Η δική μου ανέλιξη είναι ένα μείγμα μεγάλης προσπάθειας, τύχης και κατάλληλων συνθηκών. Στα είκοσι εννέα μου έγινα διαιτητής στην Super league, στα τριάντα διεθνής κι ελπίζω στα τριάντα πέντε να είμαι στην Elite κατηγορία της UEFA! Τυχερός στάθηκα όταν έγινα διεθνής κατά παρέκκλιση των κανόνων, αφού η ΦΙΦΑ με δέχτηκε σαν εξαίρεση και με μόλις έναν χρόνο στην Super league. Από εκεί και πέρα, καταβάλλω υπεράνθρωπη καθημερινή προσπάθεια.
Είναι «κλειστό» επάγγελμα ο χώρος της διαιτησίας;
Δεν θα το έλεγα κλειστό. Απλά εάν προέρχεσαι από διαιτητική οικογένεια ίσως τελικά καταλήξεις να γίνεις και εσύ διαιτητής. Προσωπικά δεν προέρχομαι από τέτοια οικογένεια, όποτε η μόνη διαφορά είναι ότι ίσως γινόμουν διαιτητής από τα δεκαέξι μου. Έτσι κι αλλιώς η συνέχεια απαιτεί τρομερή προσπάθεια για να πετύχεις.
Πόσο ανταγωνιστικός είναι ο χώρος της διαιτησίας;
Πάρα πολύ. Όπως είναι λογικό όλοι θέλουν να διακριθούν. Έχω σαν αρχή να μην κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι διαιτητές. Κάνω τη δική μου προσπάθεια και ανταγωνίζομαι μόνο τον εαυτό μου. Είμαι ικανοποιημένος βλέποντας την πορεία μου. Το 2001 ξεκίνησα διαιτησία στον Άγιο Σουλά και σήμερα αγωνίζομαι στα μεγαλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Αρχίζοντας από πολύ χαμηλά, για μένα αυτό είναι ήδη ένας άθλος. Θέλω να ευχαριστήσω τον πρόεδρο του ΔΟΠΑΡ Σάββα Διακοσταματίου που μου έχει πλέον παραχωρήσει ένα χώρο στο γήπεδο για να γυμνάζομαι, τον προσωπικό μου γυμναστή Νίκο Μαντικό, τον διατροφολόγο μου Μανώλη Μοράρη και τον φυσικοθεραπευτή μου Παναγιώτη Λαουδίκο.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο παιχνίδι σας μέχρι τώρα;
Πιο δύσκολα είναι τα παιχνίδια-πρόκληση όπου εμπλέκονται μεγάλες ομάδες, π.χ. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός, ΑΕΚ-Παναθηναϊκός. Τα ντέρμπυ είναι ιδιαίτερα παιχνίδια. Χρειάζεται ψυχολογική προετοιμασία. Σε κάθε τέτοιο παιχνίδι τηρώ απαρέγκλιτα ένα πρόγραμμα γυμναστικής, διατροφής, εμψύχωσης και προετοιμασίας της ομάδας μου έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις του αγώνα.

Και το πιο ευχάριστο;
Ο τελικός Euro στους νέους. Ήμουν ο πρώτος έλληνας διαιτητής που το πέτυχε κι ένιωσα ωραία γιατί ήταν μία απόδειξη στον εαυτό μου, αφού το είχα βάλει στόχο.
«Πάμε να παίξουμε τον τελικό» είχα πει και μη φανταστείτε ότι ήταν κάτι εύκολο. Ήθελε προσπάθεια, προσοχή, παρουσιαστικό, σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια.

Επηρεάζουν προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες το έργο σας;
Δεν υπάρχουν τέτοια διλήμματα στον σύγχρονο διαιτητή. Το μόνο που θέλει είναι να πετύχει και κρίνεται γι’ αυτό κάθε Κυριακή, ξανά και ξανά.

Έχετε κάποια συνταγή επιτυχίας;
Μεγάλα όνειρα και μικροί στόχοι. Έχω σπουδαία όνειρα και μεγαλεπήβολα σχέδια που τα πραγματοποιώ, πετυχαίνοντας βήμα-βήμα μικρούς, εφικτούς στόχους.

Ποιο είναι το τελικό μεγάλο σας όνειρο;
Αυτό που έχει κάθε διαιτητής. Να μπω στο βαν των διαιτητών του Champion League. Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα μπαίνω στο γήπεδο και θα ακούω τον ύμνο του
Champion League!

Αν αύριο σας πρότειναν να σφυρίξετε στους αγώνες του Μουντιάλ, θα αισθανόσασταν έτοιμος;
Η συμμετοχή στο Μουντιάλ απαιτεί να είσαι στην ελίτ κατηγορία των είκοσι δύο καλύτερων διαιτητών, την ανώτερη κατηγορία της ΟΥΕΦΑ. Δε σας κρύβω ότι είμαι
πολύ χαρούμενος, γιατί μόλις χτες έμαθα ότι μπήκα στην προεπιλογή ανάμεσα σε επτά από όλη την Ευρώπη με αυτό τον στόχο. Από εδώ κι εμπρός θα έχω μέντορα τον διάσημο Σουηδό διαιτητή Peter Frojdfeldt, που θα ακολουθεί τα βήματά μου σε Ευρώπη και Ελλάδα και θα με βοηθάει να τελειοποιηθώ.

Υπάρχουν διαιτητές-θρύλοι, όπως π.χ. ο Κολίνα. Είναι αποτέλεσμα των ΜΜΕ αυτή η μυθοποίηση;
Ο θρύλος δημιουργείται συμμετέχοντας σε μεγάλους αγώνες και σε μεγάλες διοργανώσεις όπως το EURO ή το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σημασία έχει να συνδέσεις το όνομα
σου με πετυχημένες διαιτησίες.

Τι θυσίες απαιτεί η διαιτησία και πώς συνδυάζεται με το επάγγελμά σας του αστυνομικού;
Κυριότερη θυσία είναι η συχνή απουσία από την οικογένεια μου. Χρωστάω πολλά στην υπομονή της συζύγου μου Μικέλας, τώρα μάλιστα που έχουμε και παιδί, δεδο- μένου ότι τον μισό χρόνο και περισσότερο λείπω. Ευτυχώς μπορεί να καταλάβει ότι είναι μικρόβιο το να είσαι διαιτητής και ότι κοιμάσαι και ξυπνάς μ’ αυτό!
Το επάγγελμά μου σαν αστυνομικός μπορώ να πω ότι με βοήθησε γιατί αρκετές φορές χρειάστηκε και πάλι να… «κάνω τον διαιτητή» μεταξύ πολιτών, προκειμένου να συμβιβαστούν τα πράγματα. Είναι κάπως σαν παράλληλοι βίοι. Βέβαια, στο εξωτερικό ένας διαιτητής με το δικό μου επάγγελμα έχει πολύ περισσότερες διευκολύνσεις
και άλλες υπευθυνότητες, π.χ. θα μιλούσε στα σχολεία για αθλητισμό και θα έκανε άλλα πράγματα.

Με ποιον είναι αντιμέτωπος ο διαιτητής την ώρα του αγώνα; Με τους παίκτες, την κερκίδα, τους παράγοντες;
Με κανέναν απολύτως. Ο μόνος με τον οποίον είμαι αντιμέτωπος εκείνη την ώρα είναι ο εαυτός μου.

Πότε νιώθετε ικανοποίηση μετά τον αγώνα;
Όταν δεν έχω επηρεάσει το αποτέλεσμα. Όταν πάρω συγχαρητήρια κι από τον ηττημένο.

Ποιος πιστεύετε ότι θα είναι ο νικητής στο Μουντιάλ;
Δύσκολο να προβλέψω. Πάντως το φετινό Μουντιάλ έχει πολλές ισάξιες ομάδες, άρα θα έχει πολύ ενδιαφέρον!
Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη