Για μια ευρύτερη κυβέρνηση συνεργασίας που είναι αναγκαία για τον τόπο, έκανε λόγο ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός, στη χθεσινή του ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Κρεμαστινού έχει ως εξής:
«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η πρόταση δυσπιστίας προς την Κυβέρνηση ουσιαστικά δεν περιορίζεται μόνο στην Κυβέρνηση. Θέτει δυστυχώς ένα μεγάλο θέμα, το θέμα της αξιοπιστίας όλου του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου και του μιντιακού συστήματος.
Εάν συζητήσετε με τον απλό πολίτη θα σας ρωτήσει: Τι πραγματικά συμβαίνει; Γιατί το 2008 η τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν αντιλήφθηκε την παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά διαβεβαίωνε ότι το θέμα δεν αφορά την Ελλάδα και ότι οι τράπεζες είναι θωρακισμένες και δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα; Πού ήταν τότε οι οικονομολόγοι, οι οποίοι ατέλειωτες ώρες – μετά την κρίση – συμβουλεύουν τους πάντες κι έχουν άποψη για τα πάντα, να προειδοποιήσουν για το επερχόμενο οικονομικό «τσουνάμι»;
Γιατί το 2009 δεν αντελήφθη τίποτα η τότε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και με προεκλογικό σύνθημα ουσιαστικά τις παροχές κέρδισε εκείνες τις εκλογές;
Και το τρίτο «γιατί» είναι: Γιατί και η Νέα Δημοκρατία, που μετείχε στην Κυβέρνηση Παπαδήμου και γνώριζε άριστα τι συμβαίνει από πλευράς οικονομίας, με το «Ζάππειο Ι», το «Ζάππειο ΙΙ», το «Ζάππειο ΙΙΙ» ενεφανίσθη στις εκλογές και πήρε την πρώτη θέση;
Το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Το τρις; Γιατί και οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα γνωρίζουν ότι χωρίς πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα, χωρίς ανταγωνιστικότητα, χωρίς εξαγωγές δεν μπορεί να υπάρξουν παροχές. Άρα, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν ο πολίτης να πιστέψει ότι κάτι θα γίνει μετά τις εκλογές, όποτε κι γίνουν αυτές; Και γι’ αυτό αντιδρά.
Αντέδρασε δύο φορές. Την πρώτη φορά δεν έδωσε σε κανένα κόμμα ποσοστό πάνω από 20%. Όλα τα κόμματα είχαν ποσοστό κάτω από 20%. Και όταν τον προκάλεσαν τα κόμματα να δώσει αυτοδυναμία, δεν έδωσε σε κανένα κόμμα ποσοστό πάνω από 30%. Και οι δημοσκοπήσεις από τότε μέχρι σήμερα επαναλαμβάνουν τα ίδια αποτελέσματα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Δεν πρέπει όλοι να διερωτηθούν; Δεν πρέπει να διερωτηθούν όλες οι παρατάξεις και όλες οι πλευρές;
Γι’ αυτό και τη σημερινή πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να την δουν όλοι και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλο προβληματισμό. Οι πολίτες γνωρίζουν ότι η Γερμανία δεν είναι εύκολο να πει «ναι» στα δίκαια αιτήματά μας, γιατί πρέπει να πει «ναι» σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο, από την Ελλάδα και την Κύπρο μέχρι την Ισπανία και αυτό το «ναι» δεν μπορεί εύκολα να το πει.
Για να διεκδικήσουμε, λοιπόν, αυτά που είπε το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το SPD, στις τελευταίες εκλογές, θα πρέπει μια κυβέρνηση, ευρύτερη απ’ αυτή που υπάρχει σήμερα, που θα μιλάει την ίδια γλώσσα, να διεκδικήσει δυναμικά ένα σχέδιο Μάρσαλ και να οδηγήσει τη χώρα σε ανάπτυξη ευρωπαϊκού και όχι τριτοκοσμικού τύπου, αυτή την οποία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εφαρμόζει σε όλες τις χώρες.
Και σε αυτό το σημείο πράγματι οι ευθύνες όλων είναι τεράστιες, γιατί η χώρα εκτός από τη σελίδα της δυστυχίας που βιώνει σήμερα, αρχίζει δυστυχώς να βιώνει και τη σελίδα του αίματος. Σήμερα ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης είπε σε συνέντευξή του σε μεγάλη εφημερίδα πως ανησυχεί ότι το αίμα δεν θα σταματήσει.
Αντιλαμβάνεστε, κύριε Πρόεδρε και κύριοι Βουλευτές, τι σημαίνει αυτό; Οι ευθύνες όλων, Βουλής και κομμάτων, είναι τεράστιες, μηδενός εξαιρουμένου. Οι διχαστικές ενέργειες, από οποιαδήποτε πλευρά κι αν προέρχονται, δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπο να γίνουν αποδεκτές. Ο κόσμος, ο απλός πολίτης, στο διάλογο που κάνουμε μαζί του, ζητά περισσότερη ομοψυχία και ενότητα. Η ομοψυχία και η ενότητα, όμως, επιτυγχάνονται με πράξεις και όχι με λόγια.
Σε μια χώρα, λοιπόν, που η ανεργία των νέων ξεπερνά το 60%, που τα δυο μεγαλύτερά της πανεπιστήμια είναι ακόμα κλειστά, όπου οι άστεγοι και οι πεινασμένοι αυξάνουν κάθε ημέρα, η ευθύνη του συνόλου του πολιτικού κόσμου, όλων των παρατάξεων, είναι τεράστια και κανένας δεν μπορεί πια να ισχυρίζεται ότι η ευθύνη ανήκει μόνο στον άλλον.
Σήμερα πατριώτης και πατριωτισμός δεν είναι αυτό που κλασικά πιστεύαμε, το να κατεβάσουμε δηλαδή τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, που για την εποχή εκείνη ήταν πράξη ηρωική. Σήμερα πατριωτισμός είναι να εργαστούμε όλοι για να πετύχουμε ανάπτυξη. Αλλά μια ανάπτυξη ευρωπαϊκού και όχι τριτοκοσμικού τύπου. Μόνο τότε η χώρα θα δει πραγματικά καλύτερες μέρες. Ευχαριστώ πολύ.»
