Κάτω από την κουβέρτα, η απόγνωση και η απελπισία μιας απόλυσης!
Το κράτος αρχές δεκαετίας 90, έδινε με τον αναπτυξιακό νομό, γενναίες επιδοτήσεις για ανέγερση πάσης φύσεως ξενοδοχειακών μονάδων. Συνέπεια να ζήσουμε το όνειρο της τουριστικής ανάπτυξης, που έγινε και γίνεται ζωντανός εφιάλτης.
Δεν θ’ αναφερθώ στις αυθαιρεσίες οικοδόμησης που ασχήμυναν τις ακτές του νησιού. Ο άνεργος είναι στο μυαλό μου. Ο άνδρας ο ροδίτης που έχει παιδικά στόματα να θρέψει και περιμένει την τουριστική σαιζόν για να εργαστεί. Προσλήφθηκε λοιπόν πρόσφατα από μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα του νησιού, χαρούμενος ψώνισε ρουχισμό, να’ ναι αξιοπρεπής στη δουλειά του. Μετά μια εβδομάδα ήρθε η απόλυση. Η δική του και άλλων 12 νεοπροσληφθέντων. Ο λόγος;
Πιο φθηνά εργατικά χέρια από την αλλοδαπή!
Ο γνωστός μου βυθίστηκε στην σιωπή, ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι, κάτω απ την κουβέρτα, κρύβει την απελπισία του! Αμφιβάλλει κανείς ότι από τους 12 απολυμένους, οι μισοί δεν θα ψηφίσουν χρυσή αυγή;
10000 σχεδόν αριθμούν οι βούλγαροι στο νησί.
Οι υπόλοιπες εθνικότητες;
Η συμπίεση μισθών χωρίς φραγμούς για να μειωθεί το κόστος των επιχειρήσεων, είναι μπούμερανγκ για όλη την τοπική κοινωνία.
Είναι σχεδόν επιδημία στον κλάδο του τουρισμού να αντικαθιστούν σαραντάρηδες και πενηντάρηδες με εικοσάχρονα, να μειώνουν τις θέσεις εργασίας ανά πόστο, να παρακρατούν μισθούς των εργαζομένων και να πληρώνουν με δόσεις.
Αύτη την τουριστική ανάπτυξη θέλουμε για την Ρόδο μας;
Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω! Εσείς;
Ούτε θα υποστηρίξω πολιτικές που δημιουργούν οικονομία χωρίς ηθική.
Για τα παιδιά μας γαμώτο, για να μην καταλήγουν κάτω από κουβέρτες!
Ο λογαριασμός μου
