Με αμείωτο ενδιαφέρον στο εννοιολογικό περιεχόμενο καταστάσεων του σώματος, η χορογράφος Αναστασία Βαλσαμάκη μας παρουσιάζει το νέο της έργο θέτοντας στο επίκεντρο τους διαφορετικούς τρόπους να εννοήσει κανείς την πάλη. «Από το μαχητικό άθλημα στην ανταγωνιστικότητα δύο ή και περισσότερων αντίπαλων δυνάμεων» Το ενδιαφέρον, κινησιολογικά, εντοπίζεται στον τρόπο ταξινόμησης των επιτελούμενων δράσεων. Αν με την πάλη συνήθως επικαλούμαστε την κλιμακούμενη σύγκρουση και επακόλουθα την εκτόνωση μιας δράσης, η χορογράφος Αναστασία Βαλσαμάκη μας προτρέπει να δούμε τη μετάβαση από την εντατικότητα της κίνησης στην καταστολή και την εκ νέου ανατροπή της σε έναν «αγώνα» που δεν διαχωρίζει νικητές από ηττημένους. Η αναφορά, επομένως, στην πάλη είναι ένας τρόπος να ερευνήσουμε την κίνηση πέρα από τη σωματικότητα των παλαιστών και τη θεατρικότητα του δρώμενου, συναιρώντας ενδεχομένως τη «σοβαρότητα» του χορογραφικού εγχειρήματος με τη διασκέδαση και την υπερβολή της. Σ’ αυτή την ιδιότυπη πάλη, πέντε χορευτές ―ως ομάδα αλλά και ως ακανόνιστο σύνολο― δοκιμάζουν να φέρουν κοντά στοιχεία εξαρχής αποκλίνοντα: την εκρηκτικότητα της σκηνικής εισόδου με την αμηχανία της παύσης, την ανανέωση του σωματικού παροξυσμού με το αδιέξοδο της εκτόνωσης, την ολοκλήρωση ενός χορογραφικού μοτίβου που διαρκώς ανασυντίθεται αλλάζοντας τους όρους συναρμολόγησής του. Τελικά αν το ζητούμενο είναι να παραμείνουμε «εντός παιχνιδιού» εφευρίσκοντας διαρκώς νέους κανόνες, τότε η πάλη έρχεται ως υπόσχεση ανανέωσης αυτού που μας κρατά ενεργούς στο παιχνίδι, ακόμη και αν, προς στιγμήν, κάθε ορατός στόχος φαίνεται να έχει αποτύχει.
Ο λογαριασμός μου
